4+4+4 BİTİRDİ BİZİ
Direkt konuya girdiğim köşe yazılarımda genellikle canımı sıkan ve sinirlerimi bozan bir husus olmaktadır. Yine böyle bir ruh haliyle başladığımın farkındayım. Köylerimizden sonra ülkemizdeki tarım ve hayvancılığın yok oluşundan ve bunun sebebinden bahsetmek istiyorum.
4+4+4, evet, ülkemizde köylerimizin boşalmasının ve bununla birlikte hayvancılık ile tarımın sekteye uğramasının en büyük sebebi, 2012-2013 eğitim-öğretim yılında 7 yaşında olan bir çocuğun 12 yıl boyunca, yani 19 yaşına kadar, eline kalem dışında bir şey alamazsın zorunluluğu ile okul hayatına başlatılması. Bu bastırılmış kaideler, aileleri çocuklarını okutmak için köylerden taşınıp ilçe ve il merkezlerine göç etmeye sevk etti.
Köyde malı, davarı ve tarım aletlerini satanlar şehirlerden kaloriferli bir daire alarak ya kapıcılık ya da fabrika işçiliğine soyundu. Sözde rahatlığa alışan hanım ablalar, her an sıcak su ve soba yakmak, tezek, odun, kömür taşımaktan kurtulduklarında, bilmiyorlardı ki kasaba sattıkları, sarı öküzden çıkarılan boyunduruk, kendilerini esir almıştı.
Ülkemizde son 15 yılda tarım ve hayvancılığa verilen destekler ve teşvikler ortada. İnkâr edenin gözüne dizine durur mazot destekleri, gübre destekleri, tarım aletleri destekleri ve devasa ahırlara verilen hibeler, tarım ve hayvancılığı istediği yere getirmedi, getirmezde. Emekli olduktan sonra hobi olsun diye köyden, genç gelinken gidip, 65 yaşında yaşlı teyze ve amca olarak gelenler ile tarım ve hayvancılığın gelişmesi mümkün değil. Zaten geldiklerinde ne saban vardı ne de sürecek, dizde derman.
Bizim 4+4+4 eğitim sisteminden çıkıp 19 yaşına kadar köye doğru düzgün gelmemiş, işten güçten anlamaz, beceriksiz nesilleri, toprağın içinde yetişen, köylüyü köyde; malın, sığırın içinde büyütmesi gereken bir anlayışa dönmeliyiz.
Demek istediğim ve derdimin ne olduğu anlaşılmıştır ümidiyle, kalın sağlıcakla.
Köşe Yazarı Mehmet Sığırcı