Mutluluğa Kurşun Sıkma

Mutluluğa Kurşun Sıkma
De­ğer­li okur­la­rım, Aşığı ol­du­ğum mem­le­ke­tim­de her hafta köşe ya­zı­sı yaz­mak için on­lar­ca konu olu­yor. Bu haf­ta­ki ya­zı­mız­da baş­lık­tan an­la­şı­la­ca­ğı gibi dü­ğün­le­ri­miz.
Dü­ğün­ler, top­lu­mu­muz­da se­vinç ve bir­lik­te­li­ğin en yoğun ya­şan­dı­ğı an­lar­dan bi­ri­dir. Aile­ler, dost­lar bir araya gelir, ha­lay­lar çe­ki­lir, soh­bet­ler edi­lir. Uzak­ta olup bir araya ge­le­me­yen ak­ra­ba­lar bir araya gelir. Ancak, bu güzel an­la­rın göl­ge­sin­de teh­li­ke arz eden bir alış­kan­lık var ki; o da dü­ğün­ler­de ha­va­ya ateş açmak.
Geç­ti­ği­miz hafta bir köy­de­ki dü­ğün­de bu alış­kan­lı­ğın acı so­nuç­la­rın­dan bi­ri­ne daha şahit olduk. Mut­lu­lu­ğun sem­bo­lü ol­ma­sı ge­re­ken bir günde, ha­va­ya atı­lan bir kur­şun ne yazık ki bir kar­de­şi­mi­zi ya­ra­la­dı. Bu tür olay­lar sa­de­ce ya­ra­lan­ma ile sı­nır­lı kal­mı­yor; zaman zaman ölüm­le so­nuç­la­nı­yor. Ül­ke­miz­de bu tür ka­za­la­rın sa­yı­sı hiç de az değil. Her yıl dü­ğün­ler­de, bay­ram­lar­da ya da diğer kut­la­ma­lar­da rast­ge­le ateş açıl­ma­sı so­nu­cu pek çok insan ha­ya­tı­nı kay­be­di­yor ya da ya­ra­la­nı­yor.
Peki neden? Bu kül­tü­rel bir ge­le­nek mi, yoksa bir anlık he­ye­ca­nın dı­şa­vu­ru­mu mu? Her ne se­bep­le olur­sa olsun, dü­ğün­ler­de silah kul­lan­ma­nın hiç­bir ge­rek­çe­si ola­maz. Ha­va­ya sı­kı­lan kur­şun­la­rın ne zaman, kime, nasıl isa­bet ede­ce­ği asla kes­ti­ri­le­mez. Dü­ğün­ler­de se­vin­ci­mi­zi gös­ter­mek için fark­lı yol­lar var: Şar­kı­lar, dans­lar, oyun­lar… Ancak silah asla bun­lar­dan biri ol­ma­ma­lı.
Dü­ğün­ler, se­vin­cin ve mut­lu­lu­ğun en saf ha­liy­le ya­şan­dı­ğı an­lar­dır. Bu an­la­rı teh­li­ke­ye at­ma­dan, huzur ve güven için­de kut­la­mak he­pi­mi­zin elin­de. Si­lah­la­rın göl­ge­sin­de değil, ba­rı­şın ve sev­gi­nin ışı­ğın­da dü­ğün­le­ri­mi­zi kut­la­ya­lım.
Köşe Yazarı Mehmet Sığırcı

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir