ESSAHDAN UŞAHLARDIH

ESSAHDAN UŞAHLARDIH
Ge­ri­ye dönüp bak­tı­ğı­mız­da, 20-30 yıl ön­ce­si­nin 11-12 ya­şın­da­ki ço­cuk­la­rı­n omuz­la­rın­da­ki yükü bugün 15-16 ya­şın­da­ki genç­ler­de bile gö­re­mi­yo­ruz. O dö­ne­min ço­cuk­la­rı; evi­nin pa­za­rı­nı tek ba­şı­na yapar, köyde tar­la­nın su pa­sı­nı çe­vi­rir, kar­de­şi­ne bakar, es­naf­tan ve­re­si­ye def­te­riy­le alış­ve­riş yapar ve ma­hal­le so­kak­la­rın­da ha­ya­tın ger­çek­le­riy­le erken yaşta ta­nı­şır­lar­dı. Küçük be­den­le­ri­ne sığ­dı­rı­lan o büyük so­rum­lu­luk­lar, on­la­ra ha­ya­tın en de­ğer­li öz­gü­ve­ni­ni ve ol­gun­lu­ğu­nu ka­zan­dı­rır­dı.
​ Bu­gü­ne gel­di­ği­miz­de ise tab­lo­nun ta­ma­men ter­si­ne dön­dü­ğü­nü gö­rü­yo­ruz. 15-16 ya­şı­na gel­miş koca de­li­kan­lı­lar ve genç kız­lar; bı­ra­kın büyük bir so­rum­lu­luk üst­len­me­yi, hâlâ ekmek almak için so­ka­ğa çık­mak­tan, tek ba­şı­na bir ya­ban­cı resmi da­ire­ye gir­mek­ten veya ma­hal­le bak­ka­li­ye­si­ne git­mek­ten bile çe­ki­ni­yor, derin bir te­red­düt ya­şı­yor­lar.
​ Bunun temel se­be­bi, ço­cuk­la­rı­mı­zı ko­ru­ya­lım der­ken on­la­rı ha­yat­tan izole et­me­miz­dir. Her an kont­rol al­tın­da tu­tu­lan, ste­ril oda­lar­da, di­ji­tal ek­ran­la­rın ara­sın­da bü­yü­yen ne­sil­ler; ha­ya­tın sert ama öğ­re­ti­ci rüz­gar­la­rıy­la hiç kar­şı­laş­mı­yor. Kon­for ala­nı­nın dı­şı­na çıkma ce­sa­re­ti ve­ril­me­yen ço­cuk­la­ra, ne yazık ki kendi ayak­la­rı üze­rin­de durma be­ce­ri­si­ni de ka­zan­dı­ra­mı­yo­ruz.
​ Eski so­kak­la­rın o fe­da­kâr, ne yap­tı­ğı­nı bilen ve so­rum­lu­luk sa­hi­bi ço­cuk­la­rı ye­ri­ni; her adım­da ebe­veyn des­te­ği­ne ba­ğım­lı, sanal dün­ya­nın için­de büyük ama ger­çek ha­ya­tın kar­şı­sın­da çocuk kalan bir nesle bı­rak­tı. Ço­cuk­la­rı­mı­zı teh­li­ke­ler­den sa­kı­nır­ken, on­la­ra ha­ya­tı göğ­sey­le­me ce­sa­re­ti­ni de ne yazık ki unut­tu­ru­yo­ruz. Haf­ta­ya gö­rüş­mek di­le­ğiy­le.
Kalın sağ­lı­cak­la.
Köşe Ya­za­rı Meh­met Sı­ğır­cı

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir