ESSAHDAN UŞAHLARDIH
Geriye dönüp baktığımızda, 20-30 yıl öncesinin 11-12 yaşındaki çocukların omuzlarındaki yükü bugün 15-16 yaşındaki gençlerde bile göremiyoruz. O dönemin çocukları; evinin pazarını tek başına yapar, köyde tarlanın su pasını çevirir, kardeşine bakar, esnaftan veresiye defteriyle alışveriş yapar ve mahalle sokaklarında hayatın gerçekleriyle erken yaşta tanışırlardı. Küçük bedenlerine sığdırılan o büyük sorumluluklar, onlara hayatın en değerli özgüvenini ve olgunluğunu kazandırırdı.
Bugüne geldiğimizde ise tablonun tamamen tersine döndüğünü görüyoruz. 15-16 yaşına gelmiş koca delikanlılar ve genç kızlar; bırakın büyük bir sorumluluk üstlenmeyi, hâlâ ekmek almak için sokağa çıkmaktan, tek başına bir yabancı resmi daireye girmekten veya mahalle bakkaliyesine gitmekten bile çekiniyor, derin bir tereddüt yaşıyorlar.
Bunun temel sebebi, çocuklarımızı koruyalım derken onları hayattan izole etmemizdir. Her an kontrol altında tutulan, steril odalarda, dijital ekranların arasında büyüyen nesiller; hayatın sert ama öğretici rüzgarlarıyla hiç karşılaşmıyor. Konfor alanının dışına çıkma cesareti verilmeyen çocuklara, ne yazık ki kendi ayakları üzerinde durma becerisini de kazandıramıyoruz.
Eski sokakların o fedakâr, ne yaptığını bilen ve sorumluluk sahibi çocukları yerini; her adımda ebeveyn desteğine bağımlı, sanal dünyanın içinde büyük ama gerçek hayatın karşısında çocuk kalan bir nesle bıraktı. Çocuklarımızı tehlikelerden sakınırken, onlara hayatı göğseyleme cesaretini de ne yazık ki unutturuyoruz. Haftaya görüşmek dileğiyle.
Kalın sağlıcakla.
Köşe Yazarı Mehmet Sığırcı