GÖK VATAN UĞRUNA NE ASLANLAR VERDİK BİLİRMİSİN ! (ALINAN DERS 4 )
Atilla ve Oktay’ın Son Uçuşu Kim derdi başımıza bu gelecek? Kim derdi?..
Atilla, ekmeğinden bir lokma daha ısırdı. Küçük değildi bugünkü ekmekler. Artanını sıkarak yanındaki cebine koydu. Boynundan yüksek bir çatıya tırmandı ve hızla koşarak uçağa doğru ilerledi. Bir ses yankılandı: “Kim yer ise ekmeğimi, bu gece rüyasında kız kardeşimi görsün!” Taksi yoluna doğru art arda çıktılar. Bir o yana, bir bu yana sallanarak piste yürüdüler. Liderleri Yüzbaşı F. Öz’dü, önlerinde ise Nihat Koç vardı. Atilla 2 numara, Oktay ise 3 numara. Ayrı uçaklardaydılar. Görevleri üçlü taktik kol çalışmasıydı. Bu eğitim tamamlandığında bir ay sonra alet uçuşlarına başlayacaklardı. Süre olsa olsa iki ay. “Takacağız kanadı göğsümüze, bir daha çıkarmamak üzere…” Kalkıştan bir saat sonra meydana döneceklerdi. Üç bin feet yükseklikte, Dağkızılca Köyü üzerindeydiler. Lider komut verdi: “Sola kademe!” Bu, mesele değildi. Oktay nasıl, ne etti? Atilla nasıl başardı? Şimdi bilinmez ki… Oktay ve Atilla, kendi pervaneleriyle biçildi. Işık söndü. Gün bitti. Atilla, mavi gökyüzünde şehit oldu. Oktay, yeşillikler içinde, köylülerin kucağında can verdi. Acı haber tez geldi. “Of! Of! Of!” Bağıra bağıra ağladık. Döne döne, yana yana ağladık. Filo Komutanı, gür sesiyle haykırdı: “Susun, susun! Kendinize gelin! Öğretmenleriniz sizi bekliyor. Program aksamayacak. Uçak başına gidin!” Oktay’dı adı, 56’lı. Atilla ise 57’li olacaktı. Kim bilirdi, kim derdi? Gidip de gelmeyeceklerini… Gittiler. Gelmediler. Oktay’ın ekmeği, dalların arasında kaldı…
Not:Emekli Hava Pilot Kd.Albay Celal Güngör tarafından kaleme alınmış olup “Anılar”kitabında yayımlanmıştır.