İNSANIN YAYLIM VAKTİ

İNSANIN YAYLIM VAKTİ
Do­ğa­da doyma vakti geldi çattı. Mem­le­ket bu­gün­ler­de gün­lük gü­lis­tan­lık… Dağ taş bay­ram yeri; man­tar­lar sü­zü­lü­yor, yem­lik­ler boy ve­ri­yor, ma­dı­mak­lar sanki li­san-ı hal ile “Gelin bizi top­la­yın” diye el sal­lı­yor. Top­rak ana cö­mert­li­ği­ni yine serdi önü­mü­ze ama gel gör ki o cö­mert­li­ği kar­şı­la­ya­cak diz­ler­de der­man, gö­nül­ler­de heves kal­ma­dı.
​Vay benim eski av­rat­la­rım vay!
​Es­ki­den bahar geldi mi, güneş yü­zü­nü azı­cık gös­ter­di mi bir telaş sa­rar­dı ev­le­ri. Ana­lar­mız, ebe­le­ri­miz ba­ba­la­rı­mı­zın ba­şı­nın etini yerdi; “Hadi bizi ma­dı­mak top­la­ma­ya götür, yem­li­ğin vakti ge­çi­yor” diye zar ağ­la­tır­lar­mış. Onlar için tatil; bir tar­la­nın kı­yı­sın­da çö­me­lip top­ra­ğı tır­nak­la­mak­tı. Onlar için din­len­mek; akşam eve sır­tın­da bir çuval taze otla, yor­gun ama mağ­rur bir eday­la dön­mek­ti. Top­rak­la hem­hal olur, do­ğay­la doyar, ço­cuk­la­rı­nı da o şi­fay­la do­yu­rur­lar­dı.
​Şimdi devir de­ğiş­ti, mev­sim­ler aynı ama insan baş­ka­laş­tı.
​O “top­rak kok­sun” diye ağ­la­yan ana­la­rın ye­ri­ni, gü­ne­şi gör­dü­ğü an “Evde bu­na­lı­yo­rum, bu yaz ne­re­ye gi­de­ce­ğiz?” diyen, ro­ta­yı jet hı­zıy­la tatil si­te­le­ri­ne kıran ha­nım­lar aldı. Artık eller ma­dı­ma­ğa değil, valiz sap­la­rı­na uza­nı­yor. Diz­ler tar­la­da bü­kül­mek için değil, kum­sal­da uzan­mak için der­man arı­yor. Mo­dern za­ma­nın kon­fo­ru, bizi be­re­ke­tin fış­kır­dı­ğı o me­ra­lar­dan ko­par­dı, açık büfe kah­val­tı­la­rın sahte bol­lu­ğu­na hap­set­ti.
​As­lın­da giden sa­de­ce o eski ka­dın­lar değil…
​Giden; bir bit­ki­nin adını bil­me­nin ver­di­ği o kadim bilgi. Giden; do­ğa­nın sun­du­ğuy­la ye­tin­me­nin ver­di­ği o eşsiz huzur. Şimdi ma­dı­mak yine orada, yem­lik yine yeşil, man­tar yine sapa kulak ve­ri­yor. Ama on­la­rı top­la­ya­cak o na­sır­lı, be­re­ket­li eller çok­tan birer anı olup çe­kil­di ha­ya­tı­mız­dan.
​Biz şimdi kli­ma­lı oda­lar­da “Ne­re­ye git­sek?” diye dü­şü­ne­du­ra­lım; mem­le­ke­tin da­ğın­da ta­şın­da bahar, kendi ken­di­ne şen­lik kur­ma­ya devam edi­yor.
​Çenem düştü bi­ri­le­ri. kı­za­cak.
Kalın sağ­lı­cak­la.

Köşe Yazarı Mehmet Sığırcı