TÜRKLER YÜZDE YÜZ YAPAR BİLİNİR

TÜRKLER YÜZDE YÜZ YAPAR BİLİNİR
(Alı­nan Ders-5)
1942 yı­lın­da Mer­zi­fon ‘da Filo ko­mu­ta­nı ola­rak görev yap­tı­ğım sı­ra­da ,ya­pı­lan sı­nav­da Al­man­ca ve İngi­liz­ce dil­le­rin­den gi­re­rek sı­na­vı ka­zan­dım. Al­man­ya ve Hol­lan­da’ya as­ke­ri ataşe ola­rak atan­dım. Gö­re­ve ka­tıl­dık­tan bir süre sonra, İkinci Dünya Sa­va­şı sı­ra­sın­da Alman Hava Kuv­vet­le­ri’nde bir­lik ko­mu­tan­lı­ğı yap­mış olan Org. Kamm­hu­ber bana şu tek­li­fi sundu:
“Lütfi Yar­ba­yım, Alman Hava Kuv­vet­le­ri’nde uçmak ister mi­si­niz?” Hava Kuv­vet­le­ri Ko­mu­ta­nı­mız­dan daha önce izin al­mış­tım “Benim için büyük bir zevk olur.” diye cevap ver­dim. Or­ge­ne­ral Kamm­hu­ber ise şöyle devam etti:
“Ama siz­den bir ricam var.”
“Alman Hava Kuv­vet­le­ri’nde bir ak­ro­ba­si timi ha­zır­la­ya­cak­sı­nız.”
“Şah­sım ve Türk Hava Kuv­vet­le­ri için büyük bir şe­ref­tir.” dedim.
Bel­çi­ka-Hol­lan­da sı­nı­rı­na yakın Nör­ve­nich, Hava üs­sün­de uç­ma­ya baş­la­dım. üs ko­mu­ta­nı Yar­bay Ger­hard Bark­horn İkinci Dünya Sa­va­şı’nın ef­sa­ne pi­lot­la­rın­dan bi­riy­di ve Kırım’da görev yap­mış­tı. “Kırım’ın Taç­sız Kralı” ola­rak bi­li­ni­yor­du.
Uçuş­la­ra baş­la­dım. Ayda bir hafta uçuş ya­pı­yor­dum. Kul­la­nı­lan uçak­lar F-84F Thun­derst­re­ak mo­de­liy­di. o ta­rih­te Türk Hava Kuv­vet­le­ri’nde F-84F mo­de­li yoktu. Ancak sorun ol­ma­dı; iki uçuş­ta adap­te oldum.
Bir gün uçuşa git­ti­ğim­de bana “Bugün atış ya­pa­ca­ğız. Daha önce hiç atış yap­tı­nız mı?” diye sor­du­lar. As­lın­da NATO atış eği­tim­le­ri kap­sa­mın­da de­ne­yi­mim vardı. Yar­bay Ger­hard Bark­horn, İkinci Dünya Sa­va­şı sı­ra­sın­da 301 hava za­fe­ri ka­zan­mış­tı. O, 352 hava za­fe­ri ile en çok uçak dü­şü­ren Erich Hart­mann’dan sonra ikin­ci sı­ra­day­dı.
Bi­rin­ci gün atış ta­li­mi sı­ra­sın­da, fi­lo­da­ki diğer pi­lot­lar­la bir­lik­te he­def­le­re ateş ettik. İlk atı­şı­mı yap­tık­tan sonra diğer fi­lo­ya geç­tim. Öğ­le­den sonra ikin­ci atı­şı­mı ger­çek­leş­tir­dim.
Atış­la­rın so­nun­da, iki tür he­de­fin her bi­ri­ne yüz mermi koy­muş­tum. Atış­la­rı ta­mam­la­dık­tan sonra, üsse dön­dük. Er­te­si sabah fi­lo­ya git­ti­ğim­de, han­ga­rın önün­de bir ka­la­ba­lık beni gö­rün­ce “Hurra, Hurra!” diye ba­ğır­ma­ya baş­la­dı. Şa­şı­ra­rak ne­de­ni­ni sor­dum. Bana, “Bi­li­yor mu­su­nuz, neyi vur­du­ğu­nu­zu?” diye sor­du­lar. “Hayır, bil­mi­yo­rum.” dedim.
Bana 200 mer­mi­den 192’sinin he­de­fe isa­bet et­ti­ği­ni söy­le­di­ler. Sekiz mermi ise tü­fek­ler­de kal­mış­tı. Yani isa­bet ora­nı­mız %96’ydı. HE­DEF­LERİ YÜZDE YÜZ İSA­BET­LE VUR­MUŞ­TUM, Bu ba­şa­rı, Alman Hava Kuv­vet­le­ri’nde olay oldu.
Türk­le­ri ta­nı­mış ol­du­lar.
Not:Emek­li Hava Pilot Tuğ­ge­ne­ral Lütfi Gün­doğ­du ta­ra­fın­dan ka­le­me alın­mış ve “Anı­lar” Ki­ta­bın­da ya­yım­lan­mış­tır.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir