SAMİMİYET
Kaybettiğimiz onlarca şeyin en önde geleni samimiyet.
Samimiyet ne demek? İçten yani senli benli olma durumu, samimilik. Başka bir anlatımla; Olduğun gibi görünme, göründüğün gibi olma.
Samimiyet; öte yandan iki anlamda da kullanılır: Dürüstlük/doğru sözlülük ve içtenlik/yakınlık.
Samimiyet, insanın içiyle dışının bir olması, kalbinde hissettiklerini karşısındaki insana olduğu gibi yansıtması, alabildiğine dürüst, açık ve net olmasıdır.
Kişinin gerçek düşüncelerini ve gerçek kimliğini hiç saklamadan, hiç hesap yapmadan, kendisini olduğundan farklı göstermeye çalışmadan açıkça ortaya koymasıdır.
Samimiyetin önemli bir özelliği ise, kalpte yaşanmadığı takdirde hiçbir şekilde taklidinin yapılamamasıdır.
Samimi insanın tüm tavırları doğal ve içinden geldiği şekildedir ve bu doğallık da insanlar üzerinde çok derin ve olumlu bir etki oluşturur.
Samimi insanın bakışları, konuşması, üslubu, mimikleri çok doğal ve etkileyicidir.
Kimi insanlar karşılarındaki kişileri etkilemek için yapmacık tavırlara başvururlar.
Bu özelliğimizi kaybeden bir millet olarak yaşamaya devam ediyoruz.
Oysa bizler, samimiyetle yoğrulmuş bir kültürün çocuklarıydık.
Bir selamın, bir tebessümün, bir çayın bile anlamı büyüktü bizde.
Komşu komşuya uğramadan duramaz, dostun derdiyle dertlenirdik.
Şimdi herkes kendi kabuğuna çekilmiş. Kalpler daralmış, diller susmuş.
Birbirimizi dinlemiyor, birbirimize dokunmuyoruz artık.
Bugün sosyal medyada herkes “çok samimi” görünmek istiyor ama gerçekte kimse kimseye gönülden yaklaşmıyor.
Oysa samimiyet; gösterişte değil, yürekte olur.
Birinin gözünün içine bakıp “canın sıkılmış belli” diyebilmektir samimiyet.
Birinin halini sormak için çıkar gözetmeden aramaktır.
Birinin sevincine, üzüntüsüne ortak olabilmektir.
Biz yeniden samimiyeti hatırlamalıyız.
Çünkü samimiyet, toplumun harcıdır.
Harç bittiğinde bina dağılır.
Birbirimize güvenin, sevginin, muhabbetin yolu samimiyetten geçer.
Kalpten gelen her söz kalbe dokunur.
Gelin, yeniden o içtenliği bulalım.
Bir selamı gönülden verelim, bir tebessümü esirgemeyelim.
Unutmayalım; samimiyetin bittiği yerde insanlık da yavaş yavaş solar.
Köşe Yazarı Mehmet Sığırcı